کلاونگا, طلاپی چم

بسمۀ تعالی

*********

خدا حافظ ای سنّ هفتاد و پنج

***********************

خدا حافظ ای سنّ هفتاد و پنج ز شادی شروع، آخرش درد و رنج

مرا هر چه شادیّ و غم آمده که هر یک زیاد و به کم آمده

اگر پرورش یافته این جسم و تن هزار درد و رنج آمده در بدن

به جزسال هفتاد،کمرکی شکست که هر چند عزیزان رفتند ز دست

و هر زندگی را بُوَد پیچ و خم فرازی نشیبی، زیاد است و کم

سلامم تو را سنّ هفتاد و شش امیدم تو را هست داد و دهش

توانم نباشد کنم جنب و جوش ندارم به تن هرچه جوش و خروش

خدا را بسی بود و باشد امید رسانَد به مقصد مرا با نوید

که هریک ز فرزند به جائی رسند ببینم به قوّت به هر جا دمند

دلی خوش به آن ها عطا می نما کنند زندگی را شروع، ابتدا

بدانم مرا غصّه، آن ها خورند نوازش نباشد، چه را در خورند

ازآن مام شیرین سخن،بی نصیب شگفتم به این روزگار عجیب

مرااشک چشمان به صورت چکد که غم ها مرا در وجودم خَزد

مرا پیش مرگِ عزیزان نما که طاقت نباشد تو جبران نما

خدا یا بر آن ها دلی ده قوی تو را باد امّید و باشی سخی

سپس لطف حقّ شاملِ حالشان به راهت همی بوده باشند به جان

همیشه قدم هایشان بر تو باد به هر جا که باشند تو را یاد باد

امیدی بر این سال هائی که پیش نیاید به تن لطمه ای یا که ریش

تنم در سلامت، لبم بر سخن بگیرم کمک از تو ای ذوالمنن

بگویم به شعر هر چه را لازم است در آن پند و اندرز را دائم است

جوانان و پیران بگیرند درس که سر منشائی بوده باشد به بحث

ز احکام و قرآن کنم گفتگو به هر مطلبی گر شود مو به مو

سئوالی جوابی میان آورم به هر محفلی من بیان آورم

به تدریس شعر و ادب رو کنم هر آن گفته شد جستجوئی کنم

به تمرین و تکرار و، تکریم حقّ به هر چیز لازم شوند مستحقّ

به هر چیز دیگر کنند پیشنهاد نباشد مرا بهر کس انتقاد

پذیرم ز مردم، مرا اعتقاد رسد هر چه زآن ها مرا نیک باد

مرا نیمه جان رفت وجائی نشان هر آن مانده است خدمت دوستان

گران بار باشد مرا هر جهت اگر بر ندارم، کدامین صحت ؟

درستی نباشد کنم من دریغ و یا دشمنی بهر کس در ستیغ

تو سابع نما خدمت مردمان تو را منفعت بوده باشد میان

************************************************

روز سه شنبه به تاریخ دهم آبان 1401

//**************************//