بسمۀ تعالی

**********

رسید مرداد ماه در سال پنجم ( سوگ همسر 234 )

**************************************

رسید مرداد ماه در سال پنجم شمردم هر چه درد در ماه و انجم

مرا از همسرم، آن غم درآمد از آن ها هر کدامش را کم آمد

گَزیدم لب بر آن غم های عالم جگر را سوز و آهش شد فراهم

گَزیدند هرکدامین جسم وجان را نماند در این بدن، نائی توان را

به خودپیچیده ام هرروز و هرشب رسید هرلحظه ای جانم بر این لب

که گفتم این چه بود صدآه وفریاد نهایت رنج دیدم، داد و بیداد

نباشد کس رسد بر حال زارم گذارد مرهمی، آید به کارم

که از غمهای عالم کم شود کم نگردم زاین مصیبت تا کمر خم

فشاری در مضاعف گردد هموار کنم شکر خدا را من به صد بار

فراوان آمدند اقوام و خویشان تسلّی داده اند زاین غم فراوان

به دلداری قدم ها بوده افزون که من در لطف آنان بوده مرهون

که بر هر زحم دل مرهم نهادند به هر اندوه من شادی فزودند

به هر فرزند من کردند محبّت فزاید هر چه را ایزد به عزّت

خدا خیری دهد بر کارها شان خدا عمری دهد در سرسراشان

همه همسایگان بودند و حاضر همه همشهریان بودند ناظر

چنان همراه و بودند هر یکشان ز هر یک شد مدد با صد دل و جان

گرفتند دست ما، از پا نیفتیم نشد فرصت تشکّر را نگفتیم

برا در های او با من ستادند ز هر یک خواهران از پا فتادند

نمودند همّتی جانانه هر سال مرا بودند و هر دم بخت و اقبال

خدا بر من چنان صبری فراهم که شد جا، درد ها را، شادی در دَم

کنون دارم دعا بر روح پاکش که او را شاد بینم من به خاکش

به خواب ازدیگران همواره شاداست و فرزندان خود را یاد یاد است

به روحش شاد و راضی هست فرزند که خود آزاد باشد نه که در بند

تو سابع همسرت را شاد بینی ز هر درد و غمی آزاذ بینی

خدا یا روح اجداد، روح پاکان به شادی در صف آیند لطف یزدان

***********************************************

روز جمعه مورّخۀ 21/5//1401

//********************//