بسمۀ تعالی

**********

کلاونگا تو را ارزش فراوان (4)

**********************

خدا  یا  هر چه  دادی  امتنان  است                    ز  پاکان هم  عزیزان  هم  دلیران

هواصاف است وآبی بی ملال است                 تنفّس هم در آن  آسان  به هر آن   

به  شبها   آنچنان   ماه  است   تابان                  چو  آئینه  ببینی،  بس  درخشان 

هلال از ماه و انجم بی نظیر است                   به  نیم از ماه  را  باشد دُر افشان

ز مهتابی که   می افتد  به کوه ها                   توان دیدن به هرچه هست درآن

سحرگاهان به صبحی بی بدیل است              طلوع   از   آفتابش   درِّ  رخشان 

بیفتد    سایه     از     آزاد    کوهش                   به  تلیان،  زرد کُر،  عبدالله  لاوان

صفائی دارد  آن  رودخانه  منشاء                    رود تا سنگ لیف، دریا  و  هامان

دگررودخانه ای است ازبنددرپشت                 بریزد   بر  همین   رود   خروشان

و  یک رودی  دگر  از سمت مشرق                  ز طاقلو  هم   بریزد هر چه  غرّان

شکرآب،تا به کاج رودی دگر هست                 بپیوندد    به   رود،   آبی   فراوان

رسند  در  هر دو رود بر رود اصلی                 خدا   داند   چه   گردد   در  بهاران

ز   هر   یک   درّه   ها   آبی   بریزد                 چه  نجوائی  شود  شب در بیابان 

زمستان   باد    سرد   غوغا   نماید                به  تابستان  چه  زیبا  خوشنوازان

چه زیبا هست کوه هایت ز هرسو               شمالش را  جنوبش را به چشمان  

سفیداست صاف ویکدست درّه باکوه      ز  برفی را  که آمد  مفت  و  ارزان

زمستان   را   سراسر  پر نشاط  است         ز  طوفانی   که   بر  خیزد   بیابان

ز شرق،   تا  غرب  کلونگا   چه  بینم           به نجری یا به کاج،هم بوده یکسان   

به سرچال یا به گوگچال یا خیاخ جار          به   زیبائی   نمایان   بوده   بنیان

پیازکچال  و  ماچکل  چال   و   درکا            بهاران  رخ    نمایند    بهر    جبران

شکرآب، مسنه سر،هر جا که باشد           به شادی رو کند هرکس به میدان

ز هریک کوه و درّه یک نشانی است          به شبها، ماهتاب است نورباران

ز هر کوهی  به هر  روز  سایه  خیزد            نسیمی    را    نوازد   بر   عذاران

ز اسّا  چال  و کنگل  چال  و    لاروک            فراوان    آب    ریزد    در    بیابان   

تمامی   نهر ها   گردند  به  یک  رود            شود رودخانه جوشان و خروشان

روند    دریا     طریقِ    رود   چالوس              دوباره    بازگردند   در   زمستان

بخار    از    سطح   دریا   ابر  گردد               که بادآرد به همره هر چه طوفان

به   کوهستانِ    ما   تبدیل   باران                و   در سرمای   آن   برفی  نمایان

تمام  از کوه  و درّه  پر شود  برف               تماشائی   بُوَد  آن   لحظه  میدان

ولیکن  هست  دائم،  هر  چه  آمد              سپاسی هم شود  از  لطف یزدان

خدا را  شکر داریم زاین همه لطف            و  سابع  قدر دان، از  حیّ سبحان

********************************************************

روز سه شنبه مورّخۀ 1401/5/6

//*********************//