بسمۀ تعالی

*******

علم  ارثی است همیشه   پُر  ارزش

***************************

علم ارثی است همیشه پُرارزش              ادب  هم  زیوری  به  افزایش

فکر و اندیشه ات زلال و صاف               آینه   بر  تو   باد،  گر  انصاف

با ادب بودنت همین است بس              که  مقدّم  نشو،  ز دیگر کس

آنچه  را  خود  در  آن  بُوَد  الفت              دیگران را  در آن  بده فرصت

گر چنین  شد  روا  مدار  بر  خود               حقّ ز دیگر کسان، چنینی بُرد

بُوَد    امروز   تان    به    زیبائی                کی نظیرش  شود  به  بر پائی

آن نگاهت  همیشه پر مهراست               پُرمحبّت دلی که بی سحراست

یادتان  بوده   باشد   این   پندم               گوش کن  هر  کجا   تو  دلبندم

کی  شعوری  شود   سوادی  را               نی شود دل از آن ، به شوری پا

فهمِ  هر کارِ  خوب و  بد  را، دان              این شعور است ، معرفت را زآن

هرشعوری،تمیزِخوب و بداست              اشتباه، یا که پایه اش غلط است

یا درست است پایه اش  محکم              نیست سستی در آن، ندارد   کم

هر  سوادی  در آن  بُوَد  فرمول             اطّلاعات  و  هر چه  را  به  قبول

یا که در علم، مبحث خاص است           واقعیّت،  و یا که  احساس است

این شعوراست که بایدش دریافت        به درست یا غلط در آن بشتافت

کی   شعوری   شود   به   آموزش           با  جوابی  شود  به  هر  پرسش

هر  کسی  از  درون   طلب   دارد             با  درایت،  بیان   ز   لب   دارد

تا   که    پیدا    کند  در آن  دستی            از  برون کی شود  بر آن قصدی

چه    بسا    بوده    از     اساتیدی            هر چه  بر جسته   تر   به   امّیدی

علم  و  دین  را   اگر  به  همراهند           بی  شعورند و چون که گمراهند

یکزمان گوهری  به  سنگِ  محک             ارزشی داشت و،شد به هرجاحک

سخن  از  پیر، ارزشی  می داشت              تافلک بوده،نی که کاهش داشت

دوستی  معنی  اش   به  زیبائی              بذر      مهری،      محبّتی      جاری

نان   خشکی    کنارِ    هر   دوغی              بوده  ارزش، رهیّ  و   هر  سوقی

حیف وافسوس،گذشته ها بگذشت         خاطره شد، وَ همچنان پی گشت

گلِ   من،  روز   را    تو   زیبا   باش             فکر  می کن   به  فکر  فردا  باش

گوش  خود  را  تو  باز  کن   ز  کرم             مهربان باش،که بهتراست به حرم

دل بسوزان  و، عشق  خود  رو کن              دست  دیگر  بگیر  و،  این  خو کن

مهربانی     نما،    که     بر    گیری               بوی  حقّ   را   ز  هر چه، سر گیری

منتشر کن  تو بوی حقّ را زود               که  تو را  در زمان  بُوَد  هر  سود

بسته  باشد  دهان  ز هر ماهی            نشود   صید،  کس  اگر   خواهی

رازها  را  مکن  تو  هرگز فاش               راز  داری  نما،  ز  هر چه  تلاش

بعض انسان به  انتظارند  صید            اشتباه  گر  کنی،   در اُفتی  قید

مده  از  خود  اجازه  بر  مردم                که  بدانند  تو  را  ز  سر  تا  دُم

سرِّ خود را همیشه محکم دار                تا  که   محفوظ   ماند  آن  انبار

من  شنیدم  چنین  ز خیّاطی                رهنما   شد   به    دستۀ   پاکی

جیب ها را ز هر چه خالی کن                هر  چه  از  شیء  را  تبرّی  کن

تا  که  زیبا،  لباس  ها  مانند                 بار   سنگین    را    کجا    دارند

ذهن خود را همیشه خالی کن              هر چه در روز را تو جاری کن

هر   چه  آزردگی ،   پشیمانی                جمع  بنموده، از خودت خالی

ذهن خود را ز هرچه، پاک کنی            تا   که  زیبایِ،  دیگری  آری

دلخوشی  را  مگیر  ز کس، امّا              که در او جا  شود  محبّت ها

می تواند  سلام   باشد  و  بس             یا که پرسی ز حال را، از کس

بگو   بر  او، حواسِ  من  باشد              بر   شما   هر   توجّهی   باید

دوستی را  مگیر  به دستِ کم              در  هوائی  دگر  حواسی جمع

دل شکستن  کجا  روا  هر جا                 در   قضاوت   حذر   نما   پروا

دل شکستن هنرنبود ونه هست          در حمایت از آن  بباید  جست

گر کسی  را  به  زندگی  هنجار              در تمسخر  نباش  و  در گفتار

در غمی از کسان مخند  هرگز              آتشی  می کشد  تو  را  در جز

راحتی  از   کنار  کس   مگذر                غم  او  خور،  شود تو را به حذر

تهمتی را  به  دیگران  مپسند               سهل و آسان نکن  تو  او  را بند

ساده باشد تو را به خوردن آب              زندگی را به کس مکن تو خراب

آبروی  کسی  مریز،  ای   مرد                 نکن  او  را   به   زندگی  دلسرد

به  حریمش  دگر  مشو   وارد              بی   اجازه،   از  او  شود   ساقط

این دو روزی که زنده ایم مناز               مخور حرصی که بوده ات  از  آز

در  هوای  دل  از  دگر  باشیم              دشمنی   را   به   دور    اندازیم

غمِ دیگر خوریم و، هم غمِ خود             بهترین   کار   باشد   این   لابد

گر  کسی  شد  به  زندگی وارد              حکمتی هست و شک نکن، عابد

یا   شود   فرد   زندگی  در  تو               یا  شود   درس   زندگی   بر  تو

عشق داغ است هرچه،انسان  را             پخته  گردد   به   دوستی   تنها

داغ  بودن شود به روزی  سرد               نشود  پخته،  خام،  در  هر  درد

بنویسید   غصّه   را   با   قاف               قصّه  گردد  که باورش  را   لاف

لافِ در غصّه را حقارت نیست               دوستی را  کمی خسارت نیست

قصّه  از  دوستی،  تو  را   باور              نه  تو  را  غصّه ای  بُوَد  در  سر

قصّه راست است کی دروغین بود       الغرض  مقصدم در آن،  این  بود

زندگی    را    بنا    نما   شادی               قدر  هر  لحظه   را   به   آرامی

بر   تو   آرامشی   یقین    باید                شادیت را  به  صد  چنین  شاید

یک زمانی رسد تو را  به کمین              نیست جبران دگر تو  را  بر این

نکند   هیچکس،   جهان   زیبا                بنده ای یا که  هر کسی در جا

ما  جهان  را  به  هر چه زیباتر              خوب  و یا  بد  به  نزد  آن داور

پس  تو  زیبا  ببین  جهانی  را               فکرِ   زیبا   شود   تو   را   مأوا

هر  چه  زیبا   بگو،  بدار  عمل              تا محیطت  شود  چو قند، عسل

گفته  ها  در  عمل  شود  زیبا              پند   نیکو   کند   تو    را   والا

هرچه کردی تو سابعا خوشحال            چون تو  را  هر کجا شود  اقبال

****************************************************

روزسه شنبه مورّخۀ 23/9/1400 

//******************//